Zapraszamy wszytkie chętne osoby, niezależnie od wieku, płci, poglądów i profesji. Wystarczy, że interesuje Cię podcasting i chcesz przyjemnie spędzić czas wśród osób związanych z tym gatunkiem twórczości. Jesteś podcasterem, radiowcem, realizatorem dźwięku, twórcą programów wideo, autorem felietonów publikowanych w wersji audio, internetowym bardem, kaznodzieją, słuchaczem, a może dopiero chcesz się zapoznać ze światem audycji publikowanych w Internecie? Czekamy na Ciebie na II Zlocie Podcasterów!

Rozpoczęcie w piątek po południu, oficjalne zakończenie w niedzielę przed południem, odjazd w tym dniu (o której komu pasuje). W cenie dwa noclegi (wersja droższa w domku turystycznym bądź tańsza we własnym namiocie) w Ośrodku Harcerskim „Wilczysko”, elementarne wyżywienie (w tym obiadokolacja w sobotę w postaci ogniska z kiełbaskami) oraz dodatkowe atrakcje, w których będzie można wziąć udział, a ich lista jest w trakcie opracowywania.

Zgłoszenia na a href=”mailto:2zlot@wolnakultura.pl”>2zlot@wolnakultura.pl z imieniem, nazwiskiem, opcjonalnie pseudonimem i deklaracją, czy chce się spać w domku, czy w namiocie. Ceny i dalsze szczegóły wkrótce na wolnakultura.pl. Na wszystkich zgłaszających się i wpłacających do końca kwietnia czeka zniżka, a dodatkowo na pierwsze 5 osób upominek.

Na czym to polega? Na możliwości dołączenia do nas, wspólnego promowania się, pomagania sobie, dzielenia pomysłami, możliwościami i inicjatywami. Jesteś podcasterem i wciąż szukasz szerszej publiczności? Chciałbyś gościć w swoich nagraniach ciekawych ludzi, lecz nie masz pomysłu, jak się z nimi skontaktować? Chcesz podszlifować swój warsztat, nagrać promosy, sprawić sobie logo, lecz nie znasz nikogo, kto mógłby Ci w tym pomóc? A może chcesz zacząć przygodę z prowadzeniem podcastu, nagrać na próbę jeden bądź parę odcinków, uzyskać odzew od szerszego i wyrobionego audytorium? Zachęcamy do współpracy!

Stajnia podcastów to nie tylko zwykły katalog. Rozpoczynając swoje nadawanie w stajni Wolna Kultura, trafiasz do społeczności podcasterów i dziennikarzy chętnej do wymiany doświadczeń oraz współpracy. W ramach stajni dzielimy się swoimi doświadczeniami, infrastrukturą oraz pomysłami. Liczymy, że Wolna Kultura będzie miejscem spotkań ludzi twórczych, pełnych pasji, a ich wzajemne poznanie, rozmowy i wspólne działania staną się inspiracją do tworzenia kolejnych ciekawych projektów.

Wśród tematów, które chcemy poruszać, pierwsze miejsce zajmuje informatyka i nowe technologie. Profil tematyczny Wolnej Kultury nie oznacza jednak twardego ograniczenia do geekowskich klimatów. (Pierwszym przykładem jest podcast „Wolne Granie”, w którym prezentujemy muzykę wolną od praw autorskich. Czas pokaże, w jakim kierunku pójdzie rozwój Wolnej Kultury, jak i zresztą całego podcastingu w Polsce. Spodziewamy się interesujących czasów, pełnych wyzwań i szans dla każdego. Poprzez Wolną Kulturę mamy zamiar się do tego przyczyniać. Dążymy do stworzenia ośrodka wydającego swoją twórczość na wolnych licencjach, zachęcając do wykorzystywania, remiksowania, i swobodnej dystrybucji nagrań.

Dlatego wszystko, co tu znajdziecie, objęte jest licencją CC-BY. Ponadto „zaparkowanie” w stajni podcastów Wolna Kultura nie wyklucza publikacji tych samych treści gdzie indziej. Każdy autor może jednocześnie umieszczać swoje odcinki (lub same linki do nich) na swojej stronie (zwłaszcza jeśli ją już ma, bo prowadzi podcast od pewnego czasu), jak również w innych katalogach, stajniach, agregatorach, itd.

Każdy z Was może się z nami skontaktować (obecnie na redakcyjnego maila redakcja@osnews.pl), żeby zacząć publikować swoje nagrania na łamach naszego portalu. Już od dziś z chęcią przyjmiemy każdego chętnego, oferując hosting (w razie potrzeby; jeśli natomiast wolisz trzymać odcinki w innym miejscu, to jak najbardziej jest taka opcja) oraz zgrany i doświadczony zespół, który może doradzić w kwestiach od promocji po realizację dźwięku, dysponujący dostępem do profesjonalnego sprzętu i oprogramowania. Trwają prace nad automatyzacją wielu zadań, ale pierwszy ruch to zawsze kontakt człowieka z człowiekiem. Zapraszamy!

Jak technologia może wesprzeć działania edukacyjne sektora pozarządowego?
Jakie aplikacje czy programy można stworzyć w ciągu 48 godzin?

Przekonacie się o tym niebawem, podczas weekendu który zgromadzi specjalistów i specjalistki od technologii, grafiki i marketingu oraz przedstawicieli i przedstawicielki niekomercyjnych instytucji i organizacji edukacyjnych.

Pracować i kodować będziemy, tak jak poprzednio, w Audytorium Centralnym Wydziału Elektroniki i Technik Informacyjnych Politechniki Warszawskiej przy ulicy ul. Nowowiejskiej 15/19 w Warszawie w godzinach 10.00 – 22.00.  Tradycyjnie już, hakaton przyjmie formę konkursu, pod koniec którego nagrodzimy najlepsze rozwiązania i drużyny.

Jeśli chcesz zrobić coś dobrego i uważasz, że technologia może i powinna wspierać projekty oraz programy edukacyjne – przyjdź koniecznie!

Zarejestruj się już teraz: www.sochack.evenea.pl

Masz pytanie? Skontaktuj się z organizatorami: organizatorzy@sochack.pl

Chcesz wiedzieć więcej?

• Przeczytaj o ostatniej edycji społecznego hakatonu, która odbyła się pod szyldem Random Hacks of Kindness Warsaw
• Obejrzyj filmy z uczestnikami poprzedniego spotkania

Dodam również, że grupa OSmedia pod szyldem Wolnej Kultury będzie obecna przez cały czas hakatonu oferując organizacjom pozarządowym możliwość nagrania krótkich klipów reklamowych oraz ich późniejszy montaż.

Więcej informacji znajdziesz na sochack.pl/edukacja2012, gorąco zapraszam!

Geek cloud to audycja poświęcona nowym technologiom, podczas rozmowy szerzej omówiliśmy temat Diaspory, zdradziłem również jak efektywnie poprowadzić na niej profil komercyjny i jak efektywnie poruszać się w niej by odkryć bogatą społeczność serwisu kryjącą się na jego podach. Michuk rozwinął temat grupy OSmedia, zdradził czemu zdecydowaliśmy się na zamknięcie OSbloga oraz opowiedział o powstaniu i rozwoju Filmastera. Płynnie przeszliśmy do omówienia nowego projektu grupy, czyli Wolnej Kultury oraz tematu własności intelektualnej. Podczas audycji nie udało się uniknąć licznych problemów technicznych, jednak nagranie poddane montażowi przez unfę większości z nich nie zdradza. Gorąco zachęcam do wysłuchania!

Od dłuższego czasu mówiliśmy w Laboratorium Technik Mobilnych BRAMA o rozpoczęciu działalności podcastowej poświęconej WiOO i w końcu zebraliśmy się by ją uruchomić!

12 stycznia 2012 odbyło się spotkanie w ramach Linuksa w Bramie dotyczące podcastingu, uzyskaliśmy dostęp do profesjonalnego sprzętu do nagrywania podcastów i
videocastów (wyposażenie profesjonalnego studia nagraniowego). Chcemy wykorzystać to i początkowo jako ekipa LwB przygotować działalność podcastową pod starym i zapomnianym OSmediowym brandem Wolna Kultura, która będzie członkiem grupy OSmedia, a w którą zaangażowane będą LwB, Laboratorium Technik Mobilnych BRAMA, FWiOO oraz mixer3d.

Na start w ramach tej działalności nagrywać i wydawać regularnie będziemy:

• komentarze do najważniejszych wolnokulturowo-prawno-wioo wydarzeń (sirmacik, rysiek i piorek)
• audycja muzyczna (raz w tygodniu lub częściej) – godzina muzyki wydawanej na otwartych licencjach (wzorujemy się tu na Rathole Radio)
• w miarę możliwości, chcielibyśmy nagrywać okoliczne i nasze konferencje i wydarzenia

Oprócz tego chcemy uruchomić:

• usługę nagrywania klipów dla NGOsów – jeśli mają potrzebę i wiedzą co chcą nagrać, a nie mają nikogo, kto pomoże im to profesjonalnie ogarnąć to oferujemy możliwość nagrania i montażu
• wspieranie podobną usługą projektów WiOO, które się do nas zgłoszą – często chwytliwe nagranie jest najlepszą metodą na dotarcie ze swoją wiadomością lub zdobycie dotacji od użytkowników

Pierwszą audycję z cyklu Klub Dyskusyjny poświęciliśmy tematowi ACTA, nowego wydania Firefoksa, Humble Bundle oraz współpracy organizacji pozarządowych. Kolejna audycja pojawi się już w najbliższą środę!

Zapraszamy do śledzenia nowości pojawiających się na stronie wolnakultura.pl znajdującej się obecnie w dość wczesnym stadium rozwoju, jednak to działalność *castowa jest dla nas priorytetem.

Czemu dwie literki „C” bywają lepsze niż jedna? Jak uwalniają kulturę od coraz bardziej restrykcyjnych reguł jednego „C” i wspierają nieskrępowaną kreatywność w grafice, fotografii, muzyce i filmie? Dowiesz się przychodząc na festiwal, który odbędzie się w dniach 1 – 3 października 2010 w Łodzi.

Podczas trzech dni przyjrzymy się ruchowi Wolnej Kultury (Creative Commons), który promuje wolność dystrybucji i modyfikacji różnego rodzaju utworów, za pomocą Internetu oraz innych mediów. Idea ta, zakłada możliwość aktywnego uczestniczenia w tworzeniu kultury zarówno twórców jak i odbiorców działalności kulturalnej. Podstawowe licencje Creative Commons zachęcają do remiksowania, przetwarzania, tworzenia utworów zależnych oraz do dalszego upowszechniania zasad Creative Commons dla nowo powstałych dzieł.

W ramach Festiwalu zaplanowano przegląd filmów na Wolnych Licencjach, pokazy filmowe w łódzkich klubach, koncerty, cykl debat dotyczących samej idei oraz jej praktycznego zastosowania w różnych dziedzinach sztuki m.in. w muzyce, grafice, filmie. Festiwal zakończy gra miejska dotycząca społeczników działających dla dobra naszego miasta.

Program festiwalu:

1 października 2010 (piątek)

16:00 Otwarcie Festiwalu w Muzeum Kinematografii
16:30 – 20:30 Przegląd filmów w Muzeum Kinematografii
16:30 Good Copy, Bad Copy
17:30 Sita Sings the Blues
19:00 Przegląd filmów nadesłanych na VI Ogólnopolski Przegląd Filmów Amatorskich „Ogień w głowie” (Daj popatrzeć, Krótka opowieść o wielkim smutku, Świnka, Kurczak)
20:00 Nasty Old People
21:00 Projekcja filmu Kultura Remixu w lokalach MS Cafe, Cafe Wolność, Szafa

2 października 2010 (sobota)

12:00 – 15:30 Panele dyskusyjne w Muzeum Kinematografii
12:00 – 13:30 Duch współpracy – od Abramowskiego do Lessiga
13:45 – 15:15 Wolne licencje w praktyce – oprogramowanie, edukacja, sztuka
16:00 Panel dyskusyjny „Wolne licencje w muzyce” w MS Cafe
21:00 Koncert Brennnessel Nacht: AXMusique, Kamp! + djs w klubie Jazzga

3 października 2010 (niedziela)

11:00 – 14:00 Gra miejska Dobrodzielni w twojej dzielni
21:00 – 22:00 Koncert zespołu Plug&Play w studiu Radia Łódź

więcej na: www.obywatel.org.pl/wolnakultura/
facebook: http://facebook.com/wolnakultura

Na razie trwa zbieranie propozycji wystąpień, ale za to niedawno została opublikowana na liberalnej licencji (CC BY) kompletna paczka wystąpień z zeszłorocznego zlotu. Do wyboru jest format Ogg i MP4, przy tej wielkości pliku nie dziwi też, że dostępne są tylko jako torrenty.

Imprezie patronuje koalicja Open Video Alliance, w skład której wchodzi Mozilla, Participatory Culture Foundation (stojąca za aplikacją Miro), firma Kaltura oraz Yale Law School (w ramach Information Society Project). Pojęcie „open video” OVA definiuje w ten sposób:

W najwęższym sensie technicznym jest to idea, że podstawowe techniki związane z ruchomym obrazem muszą być dostępne w postaci wolnego i otwartego oprogramowania. Ale też więcej, jest to wizja medium partycypacyjnego, w którym poszczególni ludzie mają możliwość skutecznie wykorzystywać wideo w celu propagowania swojego przekazu tak efektywnie, jak poprzez tekst. Aby w pełni zrealizować ten potencjał, wideo w sieci musi być medium dynamicznym, które ułatwia wykorzystywanie fragmentów, archiwizację, remiksowanie, tworzenie kolaży, zmianę przeznaczenia i inne przekształcenia, które są obecnie wstrzymywane przez prawo lub brak narzędzi.

Warto przy okazji wspomnieć o świeżo powstałej, i przez to jeszcze niezagospodarowanej, stronie Libre Video, która ma gromadzić społeczność podzielającą takie cele. Jest to dziecko dyskusji na forum Theory na temat kamery nagrywającej od razu w tym otwartym formacie.

Podczas rozpoczynającej się jutro konferencji Google I/O także środowisko otwartego wideo będzie z uwagą śledzić ogłoszenia giganta. Plotki głoszą, że Google dokona otwarcia kodeka VP8, stworzonego przez wykupioną niedawno firmę On2. To na bazie ich kodeka VP3 powstała Theora.

Film ma zostać ukończony w przeciągu dwóch miesięcy.

Zwiastun można obejrzeć na YouTube albo pobrać z oficjalnego bloga filmu. Jest dostępny w formatach DivX, AVI Mpeg4 i Ogg Theora w 3 różnych rozdzielczościach.

Miłego oglądania!

Laurent Kratz, prezes zarządu właściciela Jamendo.com — popularnego luksemburskiego serwisu z wolną muzyką, potwierdził w serwisie TechCrunch plotki krążące na Twitterze — spółka przechodzi kłopoty finansowe, rozwiązaniem ma być sprzedaż lub fuzja.

Przyczyną problemów są niezrealizowane plany uzyskania ponownego wsparcia finansowego w ramach tzw. Venture capital. Jamendo w 2007 r. uzyskało „znaczące wsparcie”, tym razem liczyło na 1,5 mln Euro. Spółka Jamendo nie doszła jednak do porozumienia z Mangrove Capital Partners — pierwotnym sponsorem i udziałowcem, a obecnie potencjalnym inwestorem.

Jamendo przez ostatnie 18 miesięcy rozwijało unikatową infrastrukturę, która pozwoliłaby na promocję muzyki na licencjach Creative Commons oraz zarabianie na niej. W tym celu zbudowane zostały katalog muzyki (zawierający 200 tys. ścieżek), infrastruktura techniczna oraz system prawny.

W marcu ubiegłego roku wystartował sklep Jamendo, w którym można nabyć licencje na muzykę do projektów multimedialnych (filmów, programów, dokumentów, stron internetowych) lub do sklepów, restauracji, itp. Wg Kratza Jamendo stało się odpowiednikiem serwisu Fotolia dla muzyki.

Nowy podprojekt przyciągnął około 2300 klientów, którzy przez trzy kwartały 2009 r. wpłacili ponad 300 tys. Euro, co stanowi ponad 50% dochodów.

Kratz w rozmowie z dziennikarzem TechCrunch poinformował, że spółka Jamendo — razem z udziałowcem Mangrove Capital Partners — rozpoczęła rozmowy na temat potencjalnej sprzedaży lub fuzji. Nie chciał jednak podać jakichkolwiek nazw potencjalnych nowych inwestorów.

Wikisłownik, opisywany w języku polskim, posiada bazę ponad 240 języków, która przez cały czas jest rozwijana i wzbogacana o kolejne słowa. Każde hasło w tym projekcie to nie tylko definicja znaczenia pojęcia, ale także przykłady jego użycia, etymologia, tłumaczenia na inne języki czy związki frazeologiczne, w których dane hasło występuje.

W tym, liczącym prawie 160 000 haseł wielojęzycznym słowniku, w ponad 18 000 haseł występują nagrania wymowy i w tyluż ułatwiające zapamiętanie słowa ilustracje. Najwięcej haseł ma słownik języka polskiego (ponad 20 000 haseł), a w dalszej kolejności: interlingua (prawie 20 000), angielski i szwedzki (oba powyżej 10 000 haseł). W poszczególnych językach odnotowywane nie tylko słowa powszechnie używane ale również regionalizmy, wyrażenia środowiskowe czy przysłowia. Najbardziej pojemna strona, to hasło przenosić, do którego podanych zostało prawie 40 znaczeń, a do każdego z nich odpowiedni przykład: pl.wiktionary.org/wiki/przenosić

Największe Wikisłowniki, pisane w językach francuskim i angielskim, liczą obecnie ponad półtora miliona haseł. Wersja pisana przez polskich użytkowników znajduje się na 9. miejscu pod względem liczby haseł, oraz na 6. pod względem liczby aktywnych użytkowników, natomiast zajmuje pierwsze miejsce pod względem zamieszczonych w hasłach grafik i multimediów.

Informacja powstała na podstawie komunikatu prasowego wysłanego przez Mateusza Batelta

Oczywiście, ludzie zazwyczaj mówią: “Artyści powinni być wynagradzani za swą Pracę”. Poniżej postaram się wykazać różnicę pomiędzy Sztuką, a Pracą, bo mylenie jednego z drugim jest głównym problemem.

Zgadzam się, że artystom należy się zapłata ZA ICH PRACĘ.

Praca to wykonywanie czynności za pieniądze. Pracodawca i pracownik negocjują stawkę, praca zostaje wykonana i pracownik otrzymuje zapłatę. Wielu artystów jest pracownikami: są kelnerami, kierowcami, sprzedawcami. Powinni otrzymywać zapłatę za swą pracę i otrzymują ją, gdyż właśnie dlatego pracują. Niektórzy artyści wykonują za pieniądze pracę zgodną ze swoimi kwalifikacjami. Taki rodzaj wstępnie negocjowanej pracy nazywa się pracą na zlecenie. Zlecona praca zostaje wykonana i artysta otrzymuje wynagrodzenie, gdyż właśnie dlatego podejmuje się pracy na zlecenie.

Ale artyści nie mają przyrodzonego prawa do pieniężnego wynagrodzenia ZA ICH SZTUKĘ.

Sztuka to dar. Artysta tworzy Sztukę (nie należy tego mylić z pracą zgodną z kwalifikacjami) z własnej inicjatywy. Artysta “pracuje”, aby służyć swojej wizji, swojej Muzie, Sztuce samej w sobie. To Muza jest dla Artysty pracodawcą. Dyskusyjną kwestią jest, czy Artysta może negocjować z Muzą przed podjęciem się zadania – ja często próbuję – ale warunki, jak w przypadku większości prac, raczej wynikają z konieczności. Tak jak ekonomiczna konieczność zmusza wielu pracowników do ciężkiej pracy za marne wynagrodzenie na warunkach pracodawcy, tak cierpienie zmusza Artystów do pracy na warunkach Muzy. Ale w przeciwieństwie korporacji czy ludzkich pracodawców, Muza ma zawsze na względzie najlepsze interesy artysty. Zawsze wolę służyć Muzie niż pracodawcy, ale Muza nie ustala pieniężnej zapłaty. Pieniężne wynagrodzenie nigdy nie jest częścią tego układu.

Muza “płaci” mi Życiem. Mówi “Zrób to, a będziesz Żyć. Odrzuć ofertę, a co najwyżej będziesz wegetować”. Mam wybór: mogę tworzyć Sztukę lub nie. Przyjmuję warunki Muzy. Wykonuję pracę i otrzymuję “zapłatę”: Życie.

SZTUKĘ negocjuje się z MUZĄ. “Zapłatą” jest ŻYCIE.
PRACĘ negocjuje się z PRACODAWCĄ. Zapłatą są PIENIĄDZE.

Jeśli artyści chcą być wynagradzani pieniędzmi, to powinni wynegegocjować wynagrodzenie zanim podejmą się wykonania pracy. To jest właściwy warunek otrzymania zapłaty. Albo mogą stworzyć dzieło bez wcześniejszego ustalenia zapłaty, jednocześnie nie żądając jej po fakcie. To też jest w porządku. Domaganie się zapłaty po dobrowolnym wykonaniu pracy na własnych warunkach – to już jest wymuszenie.

Popatrzmy na człowieka myjącego szyby samochodom na skrzyżowaniu. Nieproszony przeciera szyby, a potem domaga się zapłaty. Wykonał pracę, więc czy nie “należy mu się wynagrodzenie”? Większość z nas stwierdziłaby, że nie – bo jeśli chcielibyśmy mieć umyte szyby, to najpierw wynegocjowaliśmy warunki tej usługi.

Jeśli decyduję się siedzieć za biurkiem, odbierać telefony, wymyślać pokrętne plany biznesowe i kłamać, czy ZASŁUGUJĘ, aby wynagradzano mnie jak prezesów banków? Nie. Praca prezesa banku jest wcześnie negocjowana. Dostaje miliony wynagrodzenia i premii, bo taka była umowa ZANIM zasiadł za biurkiem i wykonał swą robotę.

Czy prezes banku zasługuje na takie wynagrodzenie? Cóż, wielu ludzi zaczyna to ostatnio kwestionować. Aż dziw bierze, że trzeba było do tego wielkiego krachu finansowego, ale przynajmniej ludzie zaczynają się zastanawiać.

Mamy olbrzymi kryzys artystyczny od dziesięcioleci, więc może ludzie już przestali zastanawiać się, czy topowe 0,5% artystów zasługuje na swoje wynagrodzenia. Czy jeśli zaśpiewam i poskaczę po scenie, to należy mi się 110 milionów dolarów rocznie? A to jest to samo, co robi Madonna, i tyle właśnie za to dostaje. Ale Madonna załatwiła sobie to wynagrodzenie z góry, zanim zaśpiewała i poskakała, i wykonała to jako pracę.

Jeśli artyści zasługują na wynagrodzenie, to na ile dokładnie zasługują? Czyż sztuka nie jest bezcenna? Jak ustala się, co ile jest warte?

Moglibyśmy pozwolić ustalić to rynkowi. To mogłoby zadziałać, GDYBYŚMY POZBYLI SIĘ MONOPOLI. Wolny Rynek działa jedynie w przypadku braku monopoli. Monopol informacyjny praw autorskich niszczy taki system. Jestem za tym, aby zadziałał Wolny Rynek, ale może on działać jedynie bez praw autorskich.

Tak naprawdę, Madonna nie jest wynagradzana jako artystka, czerpie zyski ze swego informacyjnego monopolu, czyli praw autorskich, które ograniczają jej Sztukę. Jeśli Madonna jest dla ciebie modelem, to nie popierasz artystów, a popierasz monopolistów. Jeśli twój mechanizm “wynagradzania” artystów wymaga, aby zostali monopolistami, a potem, jak to monopoliści, rozrastali się i rozbudowywali swoje monopole, to jesteś orędownikiem monopoli, a nie Sztuki.

Sztuka to nie towar, to jest dar. Jeśli chcesz produkować towary, negocjuj ich cenę z góry. Sztuka tworzona jest z inicjatywy artysty. W przeciwnym razie, to jedynie praca zlecona, która w oczywisty sposób i tak wynagradza pracownika. Ale zazwyczaj zleceniodawca to korporacja albo grupa inwestycyjna, która spodziewa się monopolistycznych przychodów ze swej inwestycji. Dlatego też popieranie praw autorskich to przysługa na rzecz utrzymania oligarchii, której elity są jednocześnie głównymi patronami współczesnej sztuki. To jak wspieranie monarchii, bo królowe i królowie są patronami artystów.

Może trudno to zaakceptować, ale wielu artystów, którzy twierdzą, że chcą jedynie jeść i mieć gdzie mieszkać, kłamie (być może okłamują i siebie). Większość artystów nie chce jedynie zarobić na życie – chcą wygrać na loterii. Zasugeruj większości filmowców czy muzyków, że “sukces” to jakieś 75 tysięcy dolarów rocznie, a od razu zaczną kręcić nosem. To nazywasz wygraną? Przecież im chodzi wyłącznie o grube miliony, kochanie. Jeśli oznacza to, że muszą pracować w innym zawodzie i pozostawać nieznanymi, to niech tak będzie. Miliony muszą klepać biedę, aby jeden został bogaty. Godzą się na spędzenie pewnego czasu jako biedacy, aby jednego dnia zostać bogaczami na koszt innych. Myślą, że nadejdzie ich czas.

Radzę im zagrać w kompletnie inną grę, gdyż loteria to podatek od tych, którzy są słabi w liczeniu. Ale ten rodzaj artystów woli bardziej grać na loterii niż sprawić, aby ich sztuka dotarła do ludzi.

Nie chcę tu sugerować, że wszyscy artyści mają takie podejście. Są także tacy, którzy zadowolą się jedynie zarobkiem na życie, co jest dobre, gdyż jest rozsądnym oczekiwaniem nawet w przypadku bardzo utalentowanego artysty. Problem w tym, że dyskusja o prawach autorskich zdominowana jest przez podejście loteryjne, co oznacza, że gdy ludzie mówią “Artyści powinni być wynagradzani za swą pracę”, to naprawdę oznacza to, że “Sztuka powinna być objęta monopolem, aby niektórzy Artyści mieli malutką szanse na zostanie kiedyś bogaczami”.

Najlepszy sposobem, aby sztuka “konkurowała” na “wolnym rynku” jest swobodny jej przepływ. Internet sprawia, że artysta może bardzo łatwo przedstawić swoje prace publiczności. Sprawia także, że publiczność może łatwo odwdzięczyć się za ten dar. Dawanie jest całkiem odmienne od płacenia czy ulegania wymuszeniu. Pieniądze ofiarowane różnią się od pieniędzy wymuszonych. To jest dobrowolna, swobodna transakcja.

Nie każdemu spodoba się każde dzieło sztuki. Nie chcę, aby ludzie, którym dzieło się nie spodobało, byli zobligowani do zapłaty za nie. Pewne dzieła, które mnie urażają, wzbudzają odrazę, czy nudzą, nie zachęcają mnie do wynagradzanie ich twórców. Ale dzieła, które mnie poruszają i inspirują, jednocześnie zachęcają mnie do wspierania ich autorów. Jestem poruszona przez uczucia Artysty i chcę zaoferować coś w zamian. Pieniądze to rozwiązanie oczywiste: Artysta może z pewnością z nich skorzystać. Ale nie zawsze jest to właściwy wybór. Wiele utworów Beatlesów mnie porusza, ale nie zachęca mnie to wysłania czeku Paulowi McCartneyowi. Nie potrzeba mu pieniędzy (nie wspominając, że jest prominentnym monopolistą). Jednak pieniądze są prawie zawsze właściwym darem dla nie-bogatego (czytaj: typowego) artysty. Zostaną docenione, a jednocześnie nie są zbyt osobiste, aby były krępujące czy stresujące.

Internet sprawia, że fanom jest łatwo wysyłać artystom pieniądze.

To naprawdę proste. Sztuka konkuruje ze sztuką jedynie na podstawie jakości. Internet pozwala na rozprzestrzenianie jej, docieranie to tylu odbiorców ilu to możliwe. Ci, którym się spodoba, mają do dyspozycji prosty mechanizm odwdzięczenia się Artyście, jeśli poczują potrzebę. Nie każdy poczuje potrzebę, ani nie każdy musi. Nie każdemu musi się wszystko podobać. Nie wszystko może nas poruszyć.

Podsumowując:

Artyści NIE posiadają przyrodzonego prawo do pieniężnego wynagrodzenia z swoją Sztukę. Choć my, jako społeczeństwo, możemy zadecydować, że chcemy wspierać Sztukę. Problem w tym, że 95% Sztuki jest do kitu. Większość z nas nie chce wspierać artystów, którzy są do kitu, ani nie chce pozwalać rządowym komisjom decydować, co jest warte wspierania, a co nie. Nie przyznany mi grant NYSCA i towarzyszące temu komentarze nauczyły mnie, aby już nigdy nie ufać rządowym agencjom do spraw sztuki. Chętnie przyjmę od nich pieniądze, ale dobrze zdaję sobie sprawę, że nie są oni dostatecznie kompetentni, aby oddzielać ziarno od plew.

Najlepszy sposobem, w jaki społeczeństwo może wspierać Sztukę, jest pozwolenie, aby Sztuka swobodnie się rozprzestrzeniała, oraz zachęcanie, aby przekazywać pieniądze bezpośrednio artystom. Co i tak wydaje się najbardziej naturalnym sposobem dla wielu ludzi, a dodatkowo nie narusza wolności innych.

Autorką tego artykułu jest Nina Paley. Tłumaczenie tekstu wykonał Maciej Miąsik (artykuł wcześniej opublikowany został na blogu autora oraz w oryginale na stronie QuestionCopyright. Artykuł dostępny jest w domenie publicznej, tłumaczenie natomiast opublikowane zostało na licencji Creative Commons BY 2.5 PL.

Urządzenie było tworzone w ramach tajemniczego „Project B”, na temat którego Openmoko milczało od momentu całkowitego przekazania Neo Freerunnera w ręce społeczności. Dopiero dzisiaj Sean Moss-Pultz zaprezentował w mailu, czym tak naprawdę jest Project B.

WikiReader odczytuje artykuły z odpowiednio przygotowanej karty SD, standardowo o pojemności 8 GB. Openmoko oferuje możliwość zakupienia gotowych kart z aktualizacjami, jak również ściągnięcia za darmo ich zawartości do samodzielnego wgrania. Kod źródłowy oprogramowania obsługującego czytnik dostępny będzie niebawem, wraz ze wszystkimi pozostałymi szczegółami technicznymi. Urządzenie nie pracuje pod kontrolą Linuksa.

Czytnik posiada czarno-biały ekran dotykowy (chwalony przez producenta jako dobrze czytelny zarówno w słońcu, jak i w pomieszczeniach), wykorzystywany do pisania na klawiaturze ekranowej, przewijania zawartości ekranu oraz nawigowania pomiędzy linkami; trzy przyciski („szukaj”, „historia” oraz „losuj”), a zasilane jest dwoma standardowymi paluszkami AAA (Openmoko chwali się aż rocznym czasem pracy na baterii podczas typowego użytkowania).

Cena WikiReadera wynosi 99$ i można go zakupić na oficjalnej stronie.

UPDATE: kilka zdjęć WikiReadera można znaleźć na oficjalnej stronie w dziale „Media” oraz w serwisie Engadget.

W połowie sierpnia, po raz pierwszy w USA, zaakceptowano do wykorzystania otwarte, cyfrowe, darmowe podręczniki do szkół średnich. Projekt, nazwany Free Digital Textbooks Initiative, zainicjowany został przez gubernatora Kalifornii, Arnolda Schwarzeneggera, w maju tego roku. Jego celem, jak napisano w notatce prasowej, jest „znalezienie nowych dróg, prowadzących zarówno do polepszenia poziomu nauczania, jak i do maksymalizacji oszczędności finansowych w czasach kryzysu.”

Na apel gubernatora i stanowych władz oświatowych odpowiedziało kilkunastu autorów, udostępniając swoje prace do recenzji. 11 sierpnia opublikowano raport podsumowujący pierwszą fazę projektu. Okazało się, że 10, spośród 16 zgłoszonych podręczników do nauk ścisłych, spełnia wymagane przez kalifornijskie prawo standardy.

Po opublikowaniu sprawozdania, Departament Edukacji zorganizował sympozjum dla nauczycieli, specjalistów technologii cyfrowych i autorów książek, na którym pokazano jak praktycznie można wykorzystywać produkty nowoczesnej technologii w procesie nauczania. Podczas przykładowych lekcji zademonstrowano różne sposoby udostępniania uczniom treści zdigitalizowanych podręczników: wyświetlano ich zawartość na ekranach wielkoformatowych, oglądano je na monitorach komputerów, drukowano poszczególne rozdziały i całe książki tak, że nawet w klasach o ograniczonej liczbie komputerów każdy z uczniów miał dostęp do tekstu.

Po zakończeniu pierwszej fazy inicjatywy, projektodawcy rozpoczęli przygotowania do jej następnego etapu, publikując na stronach internetowych ankietę, która ma pomóc w dalszych pracach nad projektem.

Krytyczną opinię na temat inicjatywy przedstawiła w tekście Beyond the Textbook, Jane Park (skrócona wersja na amerykańskiej stronie stronie Creative Commons: Back to school: It’s Raining Textbooks).

Commons to repozytorium plików multimedialnych, tworzone przez międzynarodową społeczność, rozwijane dzięki wsparciu Fundacji Wikimedia.

Projekt tworzony jest przez wolontariuszy, którzy chcą podzielić się z innymi własnymi fotografiami, grafikami wektorowymi czy własnymi nagraniami audio i wideo. Główną zasadą jest tutaj użyteczność plików, głównie dla innych projektów Wikimedia (Wikipedia, Wikinews, Wikibooks itd.).

Grafiki i inne pliki z Wikimedia Commons wykorzystywane są później głównie w różnych wersjach językowych Wikipedii, ale możliwe jest ich użycie także w innych celach, ponieważ wszystkie ładowane są na wolnych licencjach lub majątkowe prawa autorskie do nich wygasły. W przypadku wolnych licencji, przy wykorzystaniu pliku trzeba podać autora lub autorów oraz podać informacje na jakiej licencji można go dalej kopiować i modyfikować. Przy wykorzystywaniu grafik z Wikipedii błędem jest więc podawanie „źródło: Wikipedia”. Za każdym razem należy kliknąć w grafikę i sprawdzić autora oraz licencję. W przypadku wykorzystania grafiki w Internecie wystarczy podać link do licencji, przy wykorzystaniu w druku również jej warunki.

Tekst powstał na podstawie podlinkowanej notki prasowej dzięki kombinacji klawiszy CTRL+C / CTRL+V.

Serwis wolniartysci.pl poszerza swoją funkcjonalność! Od dziś zapisani muzycy mogą udostępniać utwory na licencjach Creative Commons. Ten popularny na świecie zestaw wolnych licencji ułatwia twórcom dzielenie się swoją muzyką bez niepotrzebnego ograniczania praw słuchaczy. Artyści mogą wybrać pomiędzy sprzedażą utworów na klasycznych warunkach a udostępnianiem nagrań do odtwarzania, rozpowszechniania, wykonywania i remiksowania za darmo.

Od 17 sierpnia serwis oferuje nowe funkcje, znacznie rozszerzające możliwości zebranych w nim zespołów i fanów. Od tej chwili, na swoich podstronach, twórcy mogą udostępniać utwory z zachowaniem wszelkich praw (na sprzedaż albo za darmo) lub nieodpłatnie, na warunkach licencji Creative Commons.

W tym ostatnim wypadku nagrania będzie można swobodnie kopiować, dystrybuować i wykonywać oraz — przy niektórych wariantach licencji — również remiksować. Wszystko to bez jakichkolwiek opłat, jedynie pod warunkiem zaznaczenia, kto jest autorem wykorzystanego materiału. Utwory udostępnione jako darmowe można posłuchać w pełnej wersji i ściągnąć jako pliki MP3, Ogg, lub FLAC o wybranej jakości.

Udostępnianie Wolnej Muzyki było dla nas od początku ważnym celem” — mówi Wojciech Knapik, pomysłodawca i założyciel serwisu wolniartysci.pl — Idee Wolnej Kultury są nam bardzo bliskie i chcemy je wspierać. Takie działania odbywają się z korzyścią dla wszystkich: zyskują na tym zespoły, którym łatwiej jest dotrzeć do większej ilości odbiorców, a także fani, otrzymujący dostęp do nowej muzyki bez ponoszenia żadnych kosztów. Dodatkowo pomaga to innym twórcom, którzy mogą wykorzystywać nagrania we własnych remixach, filmach, itp.

Udostępnienie nowych funkcji zbiega się również z odsłoną odświeżonej szaty graficznej serwisu. Korzystającym ze strony muzykom i słuchaczom został przedstawiony całkowicie nowy layout, ułatwiający korzystanie z
dotychczasowych i nowych opcji.

Wiele haseł na Wikipedii nie jest zilustrowanych fotografiami odpowiedniej jakości. Zdjęcia często w ogóle nie są dobrze dopasowane do tematu, albo po prostu ich brakuje. Czy odpowiednie zdjęcia nie istnieją? Istnieją, i właściciele praw do nich proponują pomoc.

Pomoc ta jest jednak oferowana na warunkach nie do przyjęcia: autorzy owi żądają zastrzeżenia wszelkich praw, dozwalając użycie swoich prac jedynie na określonych stronach, odmawiając ich publikacji na wolnych licencjach. Wolna encyklopedia nie może się na to zgodzić – w przeciwnym wypadku nie byłaby wolną encyklopedią.

Do fotografów, którzy zdecydowali się podarować swoje prace na wolnej licencji należy m.in. Jerry Avenaim. W wywiadzie udzielonym New York Timesowi artysta podkreślił, że chciał pokazać we właściwym świetle gwiazdy, które fotografuje, a także uważa to za interesującą strategię „reklamowania siebie”.

Zwrócił on również uwagę, że przekonanie zawodowych fotografów do udostępnienia swoich prac w ten sposób jest trudne: panuje przekonanie, że jedno darmowe zdjęcie zmniejszy wartość wszystkich pozostałych.

Miniserial (złożony z 5-10 minutowych, powiązanych ze sobą krótkich filmów) będzie udostępniony na licencji Creative Commons BY-SA (Uznanie autorstwa – na tych samych warunkach). Tym samym będzie to pierwsze dzieło hollywoodzkiego reżysera, i pierwsza produkcja filmowa tej klasy, stworzona na wolnych licencjach. Purefold ma docelowo ukazywać się w sieci, a później być może w telewizji.

Pracę nad serialem będzie wraz ze Scottem realizować niezależne studio studiu Ag8. Zespół Ag8 wyprodukował wcześniej brytyjski sieciowy sitcom Where are the Joneses, który powstawał w modelu otwartym (widzowie zgłaszali pomysły scen, gagów i całych postaci występujących w serialu) i również był dostępny na wolnej licencji. Na podobny eksperyment zdecydowano się w wypadku Purefold, nad którym dyskusje obywać się będą za pomocą strony-agregatora społecznościowego FriendFeed.

Serial ma być oparty tylko o niektóre motywy z filmu, ponieważ twórcy nie posiadają praw do opowiadania Dicka. Reżyser i producenci z Ag8 liczą jednak na twórczy wkład widzów w ten, być może przełomowy eksperyment. Więcej o nowej produkcji Ridleya Scotta można przeczytać na stronach New York Timesa.

autor: Kamil Śliwowski, licencja: Creative Commons Uznanie autorstwa 2.5 Polska

W szeroko rozumianym ekosystemie wolnej kultury i wolnego oprogramowania coraz więcej jest takich przekrojowych spotkań, gdzie nie chodzi o kontakty czysto „branżowe”, ale raczej o ujmowanie problemów w sposób interdyscyplinarny. Takie problemy to choćby drukowanie (Open Printing Summit, gromadzące m.in. programistów i producentów sprzętu) czy tematyka biurkowa (Gran Canaria Desktop Summit będzie połączoną imprezą środowisk KDE i GNOME).

Open Video Conference jest wspierane przez wiele znanych organizacji i firm, takich jak Mozilla, Creative Commons/iCommons, Red Hat, Kaltura czy Miro. Powstała nawet specjalna grupa poświęcona właśnie tym zagadnieniom: Open Video Alliance.

Warto tu przypomnieć niedawne ogłoszenie Dailymotion, które chce udostępnić swoje 300.000 filmów w postaci Ogg/Theora+Vorbis.

Nazwa projektu znów pochodzi od owocu i zapewne nie ma nic wspólnego z tytułem filmu, który ma powstać w jego ramach.

Co do gatunku, to wiadomo już, że tym razem — po filozoficznym science-fiction i ironicznej humoresce — będzie to „epickie fantasy z dużą ilością akcji, potworami i bohaterką!”. Film ma mieć długość 5-8 minut,  adresowany jest do widzów dorosłych, a wizualnie ma przypominać megaprodukcje ze świata filmu czy gier komputerowych. Będzie to ponownie, jak w „Elephants Dream”, film z dialogami, ale poza aktorami dubbingowymi tym razem potrzebni będą też choreografowie i kaskaderzy (jako modele dla zwykłej animacji 3D, nie motion capture), tłumacze oraz prawdopodobnie twórcy dokumentacji.

Technicznie wykorzystanie w filmie znajdą m.in. efekty wybuchów, ognia i dymu oraz „klonowanie” postaci (symulacja tłumu), ma być także poligonem do rozbudowy systemu zarządzania dużymi projektami. Od początku planowana jest niezależność modelowania od rozdzielczości oraz możliwość projekcji w cyfrowym kinie standardu 4K (4096×2160). Podstawą produkcji będzie oczywiście Blender z serii 2.5.

Resztę szczegółów poznamy zapewne z czasem, w miarę postępu prac. Co tydzień mają się odbywać prezentacje bieżącego materiału, na które może przyjść każdy, o ile tylko się na nie zapisze. Będą one organizowane w studiu Blender Institute, więc chętni mogą już rezerwować sobie bilety do Holandii. ;-}

W tej chwili do zespołu przyjęto 3 pierwsze osoby, które zajmą się: scenariuszem (nie byle kto, bo Martin Lodewijk!), reżyserią i koncepcją plastyczną. Dalsza rekrutacja do Duriana ma wyłonić jeszcze 4-6 plastyków oraz 2-4 programistów.

Przed tygodniem rozpoczął działalność serwis internetowy, odwołujący się do tradycji i idei dziennikarstwa obywatelskiego, do.org.pl. Serwis ten – w przeciwieństwie do innych tego typu projektów w polskiej sieci – jest inicjatywą oddolną (grassroots journalism), niezależną i niekomercyjną.

W serwisie istnieje możliwość udostępniania materiałów na licencjach Creative Commons, przy czym każdy autor ma możliwość swobodnego wyboru zasad, na jakich opublikuje konkretny artykuł.

Twórcom witryny nie zależy na generowaniu odsłon, lecz na stworzeniu platformy, na której – w sprzyjającej, twórczej, atmosferze – wypowiadać się będą wszyscy ci, którzy mają coś do powiedzenia. Najważniejszy cel to wymiana informacji i idei, a nie walka o jak największą liczbę UU. Na przekór tym, którzy twierdzą, iż dziennikarstwa obywatelskiego nie ma, lub że jest to tylko i wyłącznie marketingowy chwyt korporacji medialnych, na łamach do.org.pl pojawia się coraz więcej materiałów, a liczba publikujących autorów powiększa się z dnia na dzień. Wielu z nich – co ważne – wybiera dla swych utworów jedną z odmian licencji CC.