Singapur przeprowadził emisję tokenizowanych bonów banku centralnego o wartości 100 mln dolarów singapurskich, czyli około 77,5 mln dolarów amerykańskich. Transakcję rozliczono w hurtowej cyfrowej walucie banku centralnego (CBDC), wykorzystując sieć opartą na blockchainie.
Duże zainteresowanie banków
W aukcji z 6 listopada uczestniczyło pięć banków, a łączna wartość zgłoszonych ofert przekroczyła dwukrotność sumy przeznaczonej do sprzedaży. Bony mają czterotygodniowy termin zapadalności, przypadający 4 grudnia.
Wśród uczestników znalazły się lokalne DBS, OCBC i United Overseas Bank, a także singapurskie oddziały HSBC oraz Standard Chartered. Nowe papiery mogą służyć bankom jako zabezpieczenie krótkoterminowych pożyczek udzielanych sobie nawzajem.
Rozliczenie aktywów i płatności w jednej sieci
Singapurski Urząd Monetarny (MAS) wyemitował bony bezpośrednio na własnym blockchainie. Dzięki temu nie trzeba prowadzić osobnego rejestru, który potwierdzałby ich własność.
Kupujący zapłacili cyfrowymi dolarami singapurskimi emitowanymi przez bank centralny. Sieć umożliwiła jednoczesne rozliczenie obu stron transakcji: płatności oraz przekazania papierów wartościowych.
To kolejny etap testów cyfrowego rynku międzybankowego. W ubiegłym roku DBS, OCBC i United Overseas Bank wykorzystały tę samą sieć do rozliczania jednodniowych pożyczek w cyfrowych dolarach singapurskich. Tokenizowane bony mogą teraz stanowić zabezpieczenie takich transakcji.
Emisja pokazuje, że tokenizacja może znaleźć praktyczne zastosowanie na rynku międzybankowym. Szczególnie istotne jest połączenie rozliczenia płatności i przekazania aktywów w jednej sieci. Kolejne testy pozwolą ocenić, jak rozwiązanie sprawdza się w większej skali.
Zobacz także: Singapur wprowadza testy z tokenizowanymi wekslami i przepisy dotyczące stablecoinów.
Kolejny etap planowany na 2027 rok
MAS zamierza rozwijać Singapore Dollar Test Network i przekształcić ją w usługę rozliczeniową pod nazwą SG Digital Ledger. Bank centralny zaprasza kolejne instytucje finansowe do udziału w testach na żywo, które mają ruszyć w 2027 roku.
W planach jest także zwiększenie skali emisji oraz sprawdzenie szerszego wykorzystania bonów jako zabezpieczenia. Singapur testuje w ten sposób, jak tokenizacja i cyfrowa waluta banku centralnego mogą usprawnić rozliczenia między instytucjami finansowymi.


Z perspektywy technicznej to brzmi sensownie, ale dopóki nie ma twardych danych o kosztach operacyjnych i awaryjności, to trochę pokazówki. Całe „jednoczesne rozliczenie” fajnie wygląda w prezentacji, tylko pytanie jak to skaluje się przy większym wolumenie i co z rollbackiem przy błędzie w smart kontrakcie albo integracji z legacy systemami banków.
Mam wrażenie, że to kolejny etap przerzucania papierologii na blockchain, tylko w garniturze. Jeśli końcowy efekt jest taki, że banki i tak potrzebują osobnych procesów audytowych, compliance i całej tej maszynerii, to zysk jest mniejszy niż sugeruje nagłówek. Singapur lubi robić z tego demo przyszłości, zobaczymy czy coś z tego wyjdzie poza pilotami.
W artykule jest małe uproszczenie: CBDC w wydaniu wholesale to nie jest po prostu „krypto banku centralnego”, tylko narzędzie do rozrachunku międzyinstytucjonalnego. Tu kluczowe jest atomic settlement i eliminacja ryzyka rozrachunkowego, a nie sama tokenizacja dla efektu. Dla rynku międzybankowego to może mieć realny sens, zwłaszcza przy collateral management.
Brzmi nieźle, ale ja bym poczekał aż pokażą, ile to naprawdę skraca settlement i czy koszty infrastruktury nie zjadają całej przewagi. Jak zwykle największy problem to nie blockchain, tylko integracja z obecnymi systemami i zgodność z regulacjami. Bez tego można sobie testować do 2027 i dalej nic z tego nie będzie.
Singapur od lat robi lepsze eksperymenty niż większość Europy razem wzięta. U nich przynajmniej widać próbę zbudowania realnej infrastruktury, a nie tylko raporty i konferencje. Ciekawe, czy banki faktycznie zaczną używać tych bonów jako zabezpieczenia w codziennym obrocie, bo to już byłby krok dalej niż PR.
Miałam sytuację z podobnym systemem rozliczeń w innej instytucji i największy problem zawsze był ten sam: ludzie myślą, że technologia sama rozwiąże procedury. A potem wychodzą wyjątki, ręczne akceptacje, opóźnienia i cały „distributed ledger” robi się po prostu drogą bazą danych. Fajnie, że próbują, ale nie spodziewałabym się cudów.
To jest bardziej komentarz o strategii państwa niż o samej technologii. Singapur konsekwentnie buduje sobie pozycję hubu finansowego, a takie projekty mają pokazać, że tam da się szybciej wdrażać nowe mechanizmy rozliczeń niż w USA czy w UE. Pytanie tylko, czy reszta rynku pójdzie za nimi, czy zostanie przy starych railsach jeszcze dobrych parę lat.