Portfel bitcoina założony we wczesnych latach istnienia kryptowaluty pozostawał bez ruchu od 2011 roku. W czwartek ktoś, kto dysponuje kluczami do adresu, przeniósł z niego 75 BTC — równowartość około 5 mln dolarów. Transakcja nastąpiła kilka miesięcy po tym, jak do portfela wysłano niewielką płatność z informacją o pozwie sądowym.
Spór o bitcoiny z nieaktywnych portfeli
Pozew złożony w Nowym Jorku przez osobę występującą jako Noah Doe oraz dwie spółki z Wyoming dotyczy około 3,8 mln BTC znajdujących się na 39 069 adresach. Powodowie chcą, by sąd uznał ich za właścicieli tych środków. Ich argument opiera się na założeniu, że kryptowaluty z portfeli nieużywanych od co najmniej pięciu lat można uznać za porzucone mienie i przejąć na podstawie prawa stanu Nowy Jork.
Wśród wskazanych adresów znajdują się także portfele przypisywane Satoshimu Nakamoto, twórcy bitcoina. Ponieważ nie wiadomo, kto kontroluje poszczególne adresy, sąd dopuścił nietypowy sposób informowania ich posiadaczy: wysyłanie drobnych kwot BTC z wiadomością odsyłającą do dokumentów sprawy.
Przeczytaj także: Największy zarządzający aktywami w Brazylii zaleca inwestowanie do 3% w Bitcoin jako ochronę przed wahaniami walutowymi i rynkowymi szokami.
W portfelu znalazło się też zawiadomienie
22 maja na adres, który później przeniósł środki, trafiło 546 satoshi — mniej niż 40 centów według ostatnich cen. Do transakcji dołączono komunikat „COURT-ORDERED LEGAL NOTICE” oraz link do strony z informacjami o pozwie. Satoshi to najmniejsza jednostka bitcoina: jeden BTC dzieli się na 100 milionów satoshi.
Podczas czwartkowego transferu wydano zarówno 75 BTC, jak i kilka niewielkich wpłat otrzymanych w ostatnich miesiącach. Jedna z nich zawierała osobne zawiadomienie o właścicielu, wysłane w lipcu 2025 roku przez Salomon Brothers Strategic Advisors — firmę wynajętą przez powodów do kontaktu z posiadaczami portfeli. Wszystkie środki połączono w jednej transakcji, a pierwotny adres został opróżniony.
Komentarz autora: Ta transakcja zwraca uwagę na trudności związane z ustalaniem, czy nieaktywne środki rzeczywiście zostały porzucone. Sam ruch bitcoinów potwierdza jedynie, że ktoś miał dostęp do kluczy prywatnych. Nie przesądza ani o tożsamości tej osoby, ani o rozstrzygnięciu sporu.
Ruch środków nie przesądza o wyniku sprawy
Przeniesienie bitcoinów pokazuje, że ktoś nadal potrafi nimi dysponować, ale nie ujawnia tożsamości tej osoby. Nie dowodzi też, że ruch był reakcją na pozew. Środki pozostawały na nowym adresie jeszcze w piątek wieczorem.
Aktywność portfela podważa założenie, że jego zawartość została porzucona, lecz sama w sobie nie rozstrzyga kwestii prawnych. Nawet korzystny dla powodów wyrok nie dałby im kluczy prywatnych potrzebnych do wydania BTC. Według skargi wynajęty ekspert wycenił „odnalezione portfele” na mniej niż 10 dolarów, ponieważ odzyskanie zawartych w nich środków uznano za niepewne.
To nie pierwszy przypadek ruchu z adresu objętego pozwem. W czerwcu odnotowano, że inny portfel, przechowujący od 2011 roku 35,55 BTC, wydał 15 BTC, a pozostałą część przesłał z powrotem na własny adres jako resztę.
Cała ta teoria o „porzuconych” BTC brzmi jak próba obejścia faktu, że nie masz kluczy, więc wymyślasz sobie prawo do cudzych środków. Jeśli portfel się ruszył, to tylko pokazuje, że ktoś nadal kontroluje seed albo klucze — nic więcej. 3,8 mln BTC do zajęcia na podstawie pięciu lat bez ruchu? To się nadaje bardziej do działu fantasy niż do sądu.
Najbardziej absurdalne jest to, że ktoś serio liczy na przejęcie BTC tylko dlatego, że adres był nieaktywny od lat. W krypto brak ruchu nie oznacza porzucenia, mogły być cold storage i tyle. Zresztą sam fakt, że wysłanie satoshi z notką nie ujawnia właściciela, robi z tego bardziej widowisko niż realny mechanizm prawny.
Ten ruch 75 BTC akurat nie musi mieć nic wspólnego z pozwem, ale timing jest ciekawy. Jeśli ktoś trzymał te środki od 2011, to raczej nie jest ktoś, kto panikuje po byle liście. Bardziej mnie zastanawia, jak oni w ogóle chcą to egzekwować bez dostępu do private key — wyrok nie generuje cudownie podpisu do transakcji.
Mam wrażenie, że wielu ludzi dalej myli blockchain z bankiem. Tu nie ma „zamrożenia rachunku” w klasycznym sensie, bo wszystko zależy od kontroli klucza. Z artykułu wynika, że nawet ekspert strony powodowej uznał te portfele za praktycznie nie do odzyskania, więc cały pozew wygląda jak próba wyceny czegoś, czego realnie nie da się przejąć.
To jest dokładnie ten typ sprawy, gdzie prawnik widzi 260 mld i już układa narrację, a technicznie temat się sypie po pierwszym kontakcie z logiką BTC. Nieaktywność adresu ≠ porzucenie. Jak ktoś ma klucz, to może ruszyć środki po 14 latach i tyle. Swoją drogą te „notice by dusting” trochę śmierdzi desperacją.
Jestem raczej sceptyczna wobec takich pozwów. Nawet jeśli ktoś od lat nie ruszał portfela, to nie znaczy, że stracił do niego dostęp. Ludzie trzymają BTC na starych adresach, wracają po latach i normalnie wykonują transakcje. Tu wygląda to bardziej na próbę zastraszenia niż realne dochodzenie praw.
Ciekawe, czy ktokolwiek na sali sądowej ogarnia różnicę między własnością a możliwością faktycznego wydania UTXO. Nawet przy zwycięstwie powodów zostaje problem kluczy prywatnych i podpisu ECDSA, którego sąd nie obejdzie. No i ten „walor dowodowy” ruchu z portfela jest mizerny — ktoś mógł po prostu od dawna monitorować adres i teraz skonsolidował drobne wpłaty.